marzenia na pomostach

Jak to jest z tymi marzeniami?

Mam wrażenie, ze moje pokolenie nie ma z nimi łatwo.
Czasy walki o kilka rolek papieru toaletowego pamiętamy jedynie jako blade pojedyncze wspomnienia. A może nie pamiętamy ich już wcale. Jednak cały czas nosimy w sobie bolesną pustkę po tamtych czasach.

Gdy byliśmy dziećmi, nikt nawet nie próbował nauczyć nas marzyć.

Mam w swoich wspomnieniach obrazy z mojej dziecięcej wyobraźni. Pamiętam kiełkujące marzenia, którym przyglądałam się z lękiem i niepewnością. Wąchałam delikatnie, dotykałam opuszkami palców. Brałam w dłonie i odkładałam z powrotem ze strachu, ze znikną. Były mi bliskie, ale pochodziły z lepszego świata. Nie potrafiłam uwierzyć, że mogą naprawdę się ze mną zaprzyjaźnić.

W końcu zostawiałam je tam, gdzie się pojawiły. Opadły. Wyschły. Skruszały. Nie użyźniły żadnej gleby.

Jako dorosła osoba przypadkiem znalazłam się na starym drewnianym pomoście. Spotkałam tam dziewczynkę. Miała mnóstwo marzeń i chciała się ze mną nimi podzielić.

 

 

 

Jedna uwaga do wpisu “marzenia na pomostach

  1. i would say i am speechless… those pictures are just phenomenal and ican’t believe my eyes.. i wish i was there and i could also taste such an AMAZING advanture:)
    PFG job Iza 🙂 well done:)
    i just adore them all 🙂

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s